Poniedziałek – kręgle z Piotrasami, we wtorek – odsypianie kręgli ;) Raz wygrałam – poczekałam, aż reszta się zmęczyła :D

W środę zakupy, wróciłam po 19, zjadłam i poszłam spać.

W czwartek najpierw bieganie po Wielkim Kacku (wieś tańczy i śpiewa w 250 tysięcznym mieście). A po pracy do kina. Na „Czarny czwartek”. Nie będę się rozpisywać nad sztuką filmowania. Bo się na tym nie znam. Co do akcji, to większości i tak wie jak to się kończy. Ale nie mniej – warto obejrzeć. Choćby, żeby się przekonać, że Polacy potrafią dobry film nakręcić. Przed kinem zdążyliśmy wejść do empiku. Przy wejściu była reklama książki „Triumf owiec” Leonnie Swann – ciąg dalszy uwielbianej przeze mnie „Sprawiedliwości owiec”, pokazałam tylko M. palcem i „znajdź mi to”. Więc znów, zamiast czytać o historii Europy, a tym bardziej o budowie jachtu mieczowego, czytam kryminał z punktu widzenia stada owiec.

W piątek szkolenie w pracy – z Kpa. Fascynujące normalnie… Ale jakoś przebrnęłam, tym bardziej, że wieczorem znowu kręgle, tym razem z N. i  Mazzem. Po kręglach wyżerka w Sphinxie. I zniesmaczona mina kelnera, jak się domagaliśmy naszych sosów. I to w sumie była moja impreza urodzinowa, reszta weekendu raczej na spokojnie, ale nie obyło się bez niespodzianek.

Sobota zdecydowanie leniwa. No prawie. Za wyjątkiem wysprzątania mieszkania, zrobienia 3 porcji prania, upieczenia ciasta, zrobienia cheesecake’a…

W niedzielę o 8.15 jedliśmy już śniadanie. Nie było jakiś wielkich planów, ale jakoś tak spać już nie mogliśmy ;) Wybraliśmy się do kina 5d. Oprócz oglądania animacji 3d doszło trzepanie fotelami, woda, dym, bańki mydlane, wiatr z różnych stron.  Niekoniecznie coś na co można chodzić regularnie, ale chociaż zobaczyć co i jak, śmiechu dużo :) Potem mieliśmy wrócić do mnie, ale M. dostał esa od Balesia, czy jedziemy z nimi gdzieś na wycieczkę. Esa przeczytał po 30-40min od momentu, kiedy został wysłany, nu ale przedzwonił, i okazało się, że jeszcze z Gdańska nie wyjechali „a Wy gdzie jesteście?” „No u Was pod domem” :D (bo przystanek jest po drugiej stronie ulicy). W ten oto sposób, w ten zimny, wietrzny dzień, wylądowaliśmy w Gniewie. Dawno w takiej zapadłej dziurze nie byłam… Nu i zamek nieczynny, bo sezon od 1 maja… W poszukiwaniu kawy wylądowaliśmy w Pelplinie. Się znalazła, ale jakaś cudna nie była, dużego wyboru zresztą nie mieliśmy. Przed następną wycieczką trzeba zrobić rozeznanie. Gdzie dają kawę, ew. gdzie jest jakiś lokalny browar ;) A i sprawdzić co i kiedy pootwierane, i kiedy są msze w katedrach, żeby znowu nie czekać w aucie pod kościołem, jedząc czipsy, aż się msza skończy, żeby zwiedzać można było.

Byłam wczoraj na Alicji w Krainie Czarów Burtona. W 3D, wersja z napisami. Innej opcji nie brałam pod uwagę, no ewentualnie IMAX, ale samej do Kato mi się nie chciało jechać. Zresztą nie wiem jak można dubbingować wspaniały głos Alana Rickmana (Blue Catepillar), nie chcę nawet wiedzieć, bo dla mnie ten głos jest niezastąpiony. W sumie zaczęłam się zastanawiać czy nie nagrał jakiegoś audiobooka, bo bym słuchała z przyjemnością, niezależnie od tego co czyta :)

Był to pierwszy film 3D jaki widziałam (Avatara zbojkotowałam, Pocahontas 21 wieku). I oglądało się dobrze, miałam kilka momentów, że podskakiwałam w fotelu, bo miałam wrażenie, że czymś w twarz dostanę.

Kilka osób mówiło, że się zawiodę na filmie. Ale ja nie miałam jakiś określonych oczekiwań. Uwielbiam filmy Burtona i oglądam każdy, jaki wpadnie mi w ręce, to samo się Deppa i Rickmana tyczy. Samą historię Alicji uwielbiam. A Kot z Cheshire to czysta esencja kotowości.

Jakby ktoś chciał, to się chętnie wybiorę raz jeszcze, żeby na Kota, Marcowego Zająca czy Szalonego Kapelusznika popatrzeć :)

Adobe Photoshop Cook from Lait Noir on Vimeo.

Uwielbiam piosenkę. A film mogę obejrzeć spokojnie kolejne 10 razy.

Green Street Hooligans

Lubię.

Słońca mi się chce, palm, i oceanu.

W niedzielę na dwójce trafiłam na „Convoy” . Amerykański film drogi. Jak ktoś widział „Vanishing Point” to niech Dodge’a Challengera zamieni na kolumnę wielkich amerykańskich ciężarówek. Zaczęłam szukać innych podobnych filmów i mam zamiar się z nimi zaznajomić. I poluję na soundtracka z „Convoy”. Na winylu :D

Zachciało mi się Arizony, pustyni i niekończącej się wstędze asfaltu. Pomysł na zdjęcia mi się zrobił, no ale :)

Poza tym „Dan in Real Life” – standardowy komedio-dramat romantyczny. Da się obejrzeć na dobranoc. Z takich o miłości to jeszcze „Ask the Dust” – niespełnione marzenia, a raczej tak ślepo podążamy za marzeniami, że nie zauważamy szczęścia, które mamy na wyciągnięcie ręki. O młodzieńczych marzeniach „Ladies in Lavender„, gdzie to w angielskiej produkcji Polaka gra Katalończyk. I mówi „po polskiemu” w filmie. Pozostając na Wyspach – „Vanity Fair” – kostiumowy, na 15min przed końcem doszłam do tego, że już to wcześniej widziałam, ale nie żałuję poświęconego czasu :)

Z kalsyków jeszcze „Delicatessen„. Którejś nocy puścili na TVP1, miałam już iść spać, ale powiedzieli, że warto obejrzeć. I nie ma co opowiadać, obejrzeć trzeba :]

Zauważyłam, że zaczynam „przeżywać” mecze. Jak była ręka, to z całym tłumem krzyczałam „ręka!”. Biłam brawo za udane akcje (nie tylko te z bramkami), i robiłam „buuu” jak komuś przeleciała piłka koło nosa.

Robię porządki z kolczykami. Ale coś mi się blog spsuł. A konkretnie edytor wpisów. Jestem w trakcie robienia backupa i instalowania na nowo.

Wieczory mijają filmowo. W niedzielę znane przeze mnie na pamięć (ale kuzynka nie znała) „Love Actualy” i „Fight Club”. Ten drugi bardzo, bardzo dobry. Trzyma w napięciu i w ogóle.

Wczoraj natomiast „Anioły i Demony”, Seba się ze mnie śmiał, bo myślał, że czytałam książkę, a ja jak zwykle w połowie filmu zgadywałam kto jest ten zły, a kto dobry. Muszę się przejechać do Rzymu i pozwiedzać. Na deser „Suma wszystkich strachów”, na podstawie powieści Toma Clancy’ego z Benem Affleckiem i Morganem Freemanem w rolach głównych. Wciągająca fabuła, dobre gra aktorska, kino akcji jakie rogatek lubi bardzo.

A na zagryzkę czosnkowe bułeczki drożdżowe z pomidorkiem i cebulką. Pycha.

„Kompania Braci” – mini serial, 10 odcinków. Zrzyłam się z tymi twarzami przez te 11 godzin. Nie miałam czasu obejrzeć wszystkiego naraz, ale przez tydzień, oglądając 1-2 odcinki przed snem, miałam bardzo miłe wieczory. Tematyka drugiej wojny światowej zawsze mnie interesowała, tym bardziej, że w liceum „nie wyrobiliśmy się” z materiałem, i skończyło się na pierwszej wojnie światowe. Produkcja m.in.  Stephena Spielberga i Toma Hanksa opowiada o perypetiach Kompanii „E” – tzw. „Easy Company”. Rozpoczyna się szkoleniem, kolejno lądowanie w Normandii, przez operacje w Belgii po zdobycie „Orlego Gniazda” Hitlera. Bardzo dobre kreacje aktorskie. Film dla obojga płci, w sensie że jest to połączenie akcji z dramatem ludzkim. Bardzo, bardzo polecam.

Kolejne filmy o których chcę napisać kilka słów, są to ekranizacje powieści Jane Austen, oprócz „Dumy i uprzedzenia„, które widziałam już dawno temu.

„Emma” z 1996 roku, z Gynewth Paltrow w roli tytułowej bohaterki. Jak we wszystkich filmach – cudowna sceneria Anglii. Większe i mniejsze posiadłości, otoczone wielkimi parkami. „Emmę” czytałam jakiś czas temu, i jestem bardzo zadowolona z tej ekranizacji. Ze starszych ekranizacji „Rozważna i romantyczna”. Ten film mam”na świeżo”, gdyż obejrzałam go w piątek, a raczej już w sobotę, jak wróciliśmy z baru (ja, kierowca, nie zasnęłam zaraz po położeniu się do łóżka, a że łóżko zaczęło chrapać ;) to puściłam film na dobranoc, tyle że chrapanie i tak zagłuszało część dialogów). Jednak ponad dwie godziny, to za dużo na jeden film, można było spokojnie skrócić do 1.5 godziny. Długość filmu została wynagrodzona świetną grą moich ulubionych aktorów, Emmy Thompson i Alana Rickmana, za Hugh Grantem i Kate Winslet nigdy nie przepadałam, ale za to drugoplanowa rola immienika Granta – Hugh Laurie, znanego wszystkim jako Dr. House, wywołała uśmiech na mojej twarzy. Postać która gra, pasuje zachowanie do zachowania House’a. Chętnie bym obejrzała nowszą wersje, produkcji BBC, ale nie udało mi się jej ejszcze dorwać. W piątek obejrzałam „Mansfield Park” z 2007 roku. Ten film chyba jako ejdyny mnie znudził, jakoś tak wszystko było przewidywalne. Kolejny film to „Northanger Abbey” z 2007. Intrygi, kłamstwa, prawdziwe uczucie. I pokochałam głos JJ Feilda :) Ostatnim filmem, a zarazem powieścią są „Perswazje” również z 2007. Tę powieść również czytałam i miło z tym filmem odświeżyłam sobie losy rodziny Eliot.

Dziś rano natomiast do śniadnaia obejrzeliśmy „Goal 3″. Z wspomnianym już JJ Feildem w roli głównej. Trzech przyjaźniących się piłkarzy zostaje powołanych do reprezentacji narodowej Anglii na World Cup 2006. Sport, dramat, szczęście. Czego chcieć więcej do śniadania :) I ten głos…

Poza tym oglądaliśmy jeszcze „Fired up!”. Komedia. O nastolatkach, dwóch chłopaków jedzie na obóz cheerlederek. Za stara jestem na takie komedie ;)

Splinter - film pod tytułem porachunki gangów, dochodzenie, kto po jakiej stronie. Nawet dobrze się oglądało.

Charlotte’s Web – gadające zwierzaki mają wzięcie, a świnki są wprost urocze. Pouczające i zabawne :)

Bewoulf & Grendel – adaptacja baśni o Celtyckim bohaterze mającym pokonać Duńskiego trolla. Warte obejrzenia. Co ciekawe, teraz do kin wchodzi film Bewoulf komputerowa adaptacja tejże baśni. Po obejrzeniu trailera chyba wole wersję fabularną.

• Fracture (Słaby punkt) – kino akcji, romans, idealne zabójstwo zaplanowane w każdym calu, a za wszystkim stoi sam Anthony Hopkins
• Disturbia (Niepokój) – nastolatek spędza wakacje w domu – dostał trzy miesięczny areszt domowy za znokautowanie nauczyciela. Z nudów zaczyna podglądać sąsiadów. Odkrywa ciemną stronę jednego z, na pozór spokojnego, sąsiada
• Evan Almigthy (Evan Wszechmogący) – Arka Noego w Nowym Jorku w 21 wieku. Komedia z przesłaniem o chciwości polityków ;)
• Harry Potter and Order of Phoenix (Harry Potter i Zakon Fniksa) – jako fanka Harrego nie mogłam nie objrzeć :) Oczywiście jak to większości ekranizacji – dwie godziny to mało, żeby książkę streścić, ale obejrzeć warto (najpierw przczytać :P)
• Surf’s Up (Na fali) – bajka o pingwinach. Ważne dążyć do celu i nie poddawać się. Ważniejszy udział niż nagoroda :)
• Because Said So! (A właśnie że tak!) – komedia romantyczna. Matka wydała już dwie z trzech córek za mąż. Trzcia ciągle trafia na niewłaściwych mężczyzn. Matka postanawia znaleźć jej partnera zamieszczając ogłoszenie w sieci.

Ciąg dalszy powinien nastąpić ;)