I tu naszła mnie refleksja (ha ha), ja nie mam żadnej takiej grupy znajomych. Zmiany miejsca zamieszkania, szkół i zainteresowań (i związków, i to nie tylko moich) spowodowały, źe wszystkie grupy albo się całkiem rozsypały, albo ja byłam w nich tylko obiektem tymczasowym. W skutek czego mam znajomych pojedynczych, z różnych ’grup’ i nie da się tego sklecić w całość. Może w Gdańsku się udomowię na tyle, że uda mi się w coś tu zagnieździć ;)

Ale wracając do zaślubin. Ślub był w kościele (sanktuarium?) w Matemblewie. Poza samą przysięgą, ceremonię spędziliśmy na słoneczku. Wysłuchiwanie kazań to nie dla mnie ;) Po tym były gołąbki (uwaga! Nalot dywanowy!), papierowe serduszka, płatki róż, miedziaki i ryż. Potem próba wyjechania spod świątyni (jeden ślub się nie pozbierał jeszcze, drugi był już w trakcie, a trzeci już się gromadził pod wejściem. To się nazywa przemiał). Ale udało nam się dojechać na wesele. Chleb z solą dla młodych, szampan dla wszystkich, rosołek, roladki, surówki i inne kluchy. Potem wódka, tańce, pierwsza kolacja, druga, trzecia, czwarta… Pomiędzy tym czekoladowa fontanna, jeże, tort, czy barszczyk z krokietem.

Co do jeży. Na śląsku na imprezach podaje się kopę. Biszkopt (zwykły, czekoladowy nasączany spirytusem, z dodatkiem bakalii, udekorowany bitą śmietaną i świeżymi (bądź zapuszkowanymi) owocami, uformowane na kształt kopy (w przybliżeniu półkula). Natomiast tutaj są jeże. Jeż składa się z warstw biszkoptu, przełożony kremem (na maśle) i bakaliami (i kandyzowane owoce), uformowane na ksztłt jeża (półkula z pyszczkiem?), w polewie czekoladowej, z kolcami z migdałów, wymalowanym pyszczkiem. Jeże miały wzięcie. Były brane od przodu, od tyłu i z boczku też (zboczeńce jedne).

W miarę upływu wódki chęci do tańca nie ubywało. Wietrzenie się na dworze też było przyjemną formą spędzania czasu, szczególnie na huśtawce w trakcie oczepin (za żadnym welonem skakać nie będę). Bawiliśmy się przednio (szczególnie budzenie przysypiających za pomocą pistoletu na wodę).

Gołębie i inne balony mnie nie kręcą. Ale Pan Młody przygotował prezentację, przedstawiające za pomocą zdjęć i komentarzy w komediowo-romantyczny sposób ich związek. Zresztą pobrali się dokładnie w 6 lat po ich pierwszym spotkaniu. Rozczulające to było.

W domu byliśmy o brzasku. Trochę spania, ogarnięcie się o powrót na sale. Jak tylko zamknęliśmy za nami drzwii, tak lunęło deszczem, że widoczność była praktycznie zerowa. Każdy kto wszedł do 30min po nas nadawał się na konkurs miss/mistera mokrego podkoszulka ;) Obiadek zjedliśmy, a potem ku uciesze wszystkich spragnionych ukazało się zimne piwo.

W naszym gronie przenieśliśmy się pod zadaszony taras, co jakiś czas ktoś z nas donosił piwo, półmiski z wędlinami, niedobitki jeży i innych ciast. Gdy zaczynało się ściemniać, przyjezdni się zaczęli rozjeżdżać, wróciliśmy na salę (i na parkiet). Koniec końców zostaliśmy do końca (po 22wyszliśmy) pomogliśmy w sprzątaniu, za co mamy w podzięce obdarowały nas sałatkami, ciastami, a Pan Młody wódką.

Podsumowując bawiłam się przednie :) nogi tylko trochę bolały. Szkoda, że ubywa znajomych, na których weselach można się bawić ;)

Co do samego Westerplatte. Muszę się tam wybrać jak śniegi spłyną do zatoki. Zainteresowało mnie opracowanie ścieżki edukacyjnej (choćby sama koncepcja tablic – szkło z ponaklejanymi rysunkami, tekstem mapami – tylko że jasnoszare literki na tle białego śniegu są kiepsko widoczne) Zabezpieczone i „zakonserwowane” koszary, wieża obserwacyjna, pozostałości po magazynach, stanowiskach. No i po drodze obadać twierdzę Wisłoujście, bo w niedzielę była zamknięta, tylko dwa wilczury stały na murach i się gapiły.

Nowe koszary

Zmarznięte pyski

Zauważyłam, że zaczynam „przeżywać” mecze. Jak była ręka, to z całym tłumem krzyczałam „ręka!”. Biłam brawo za udane akcje (nie tylko te z bramkami), i robiłam „buuu” jak komuś przeleciała piłka koło nosa.

Robię porządki z kolczykami. Ale coś mi się blog spsuł. A konkretnie edytor wpisów. Jestem w trakcie robienia backupa i instalowania na nowo.

Wieczory mijają filmowo. W niedzielę znane przeze mnie na pamięć (ale kuzynka nie znała) „Love Actualy” i „Fight Club”. Ten drugi bardzo, bardzo dobry. Trzyma w napięciu i w ogóle.

Wczoraj natomiast „Anioły i Demony”, Seba się ze mnie śmiał, bo myślał, że czytałam książkę, a ja jak zwykle w połowie filmu zgadywałam kto jest ten zły, a kto dobry. Muszę się przejechać do Rzymu i pozwiedzać. Na deser „Suma wszystkich strachów”, na podstawie powieści Toma Clancy’ego z Benem Affleckiem i Morganem Freemanem w rolach głównych. Wciągająca fabuła, dobre gra aktorska, kino akcji jakie rogatek lubi bardzo.

A na zagryzkę czosnkowe bułeczki drożdżowe z pomidorkiem i cebulką. Pycha.

Pomysł na temat oczywiście wziął się z tego, że teraz regularnie robię coś dla S. do pracy, a jak się w końcu obronię i pójdę do pracy, to będę sama korzystać z przepisów :)

Więcej informacji na kulinariach.

Śmialiśmy się, że powinnam wybuchnąć płaczem, lamentować, rzucić się na niego, żeby nie jechał. Ale po co? I tak to by nic nie zmieniło. Więc się tylko uśmiechałam, ciesząc tym, że jeszcze jest, a nie myśląc o tym, że go za chwilę nie będzie.
Został mi worek wspomnień, musi mi to starczyć na najbliższy miesiąc.

Wspólne łażenie po parku z aparatami i polowania na kaczki. Marznięcie na cmentarzu, bo przecież trzeba wszystko poustawiać. Na tamie w Goczałkowicach strasznie wiało, to co się dziwić, że rybitwy zamarzły (sztuka turpistyczna górą).
Bieganie za prezentami (jakie teraz są fajne zabawki!) – Babci od S. szal się podobał (nie, żebym miała w wyborze znaczny udział :P).
Wizyty w Czarkowie. Wyjście na kawę, piwo.
Wspólne oglądanie filmów, granie w NFS albo w Settlersów. (W Collina grać już nie będziemy :P).
Zabawy z moim telefonem i jego laptopem (ja oczywiście nie mam nic wspólnego z faktem, że kursor się ruszał, mimo iż nikt touchpada nie dotykał :P).
Delikatne pocałunki i chwytanie mnie za nos :)
Jego skakania a la Gienia z Jasminum (A Ty nie skaczesz? Nie, a po co? Żeby skakać!)
Męczenie krewetek, przyrządzanie toritilli czy smażenie jajecznicy. (Muszę mu wytłumaczyć co to znaczy, że chcę cienką kromkę).
Kawa czy obiad u teściów :) (kluseczki made by Babcia)
I kilka spraw, które będzie mi wypominał przez najbliższe pół roku („Bo mi niedobrze”)

Odliczam już dni. Do 10 lutego zostało już w sumie niecałe 38 dni. Bilet kupiony. Plan podróży:

10 luty:

14.55 – Kraków Balice
16.35 – Londyn Gatwick

i do Coventry (mam nadzieję, że tylko żartował, że po mnie nie przyjedzie)

24 luty:

10.30 – Londyn Gatwick
13.55 – Kraków Balice

Sam przelot 128zł. Jak klikaliśmy, aby przechodzić przez kolejne kroki rezerwacji biletów, to słyszałam „Coraz więcej mnie kosztujesz”, bo z 128zł zrobiło się 443 (ubezpieczenie, dopłata paliwowa, opłata za rezerwację online i opłaty lotniskowe).
Ale lecę. Cieszę się i boje się. Ale będzie dobrze. Musi być.

A teraz naukę czas zacząć. Miałam przez święta coś porobić, oczywiście prawie nic nie ruszyłam. :]

A i oddałam kliszę z wakacji do skanu. Oto kilka kadrów z niej. Enjoy.

Opis chyba zbędny :P