Bzium :)

Byle do wyciągu ;)

Na wyciągu same przyjemności ;)

Więcej fotek

Sobotnie przedpołudnie spędziliśmy w Gdyni, przypatrzyliśmy się trochę zakończeniu sezonu w YK Stal, a następnie wyruszyliśmy na poszukiwania. Jedna tradycyjma, dwie wirtualne. Z czego jedna z serii ”Powrót do przeszłości”. Pokazane są historyczne zdjęcia (ew. rysunki) ukazujące miejsca, budowle w odległych czasach (mniej lub bardziej), a zadanie polega na powtórzeniu kadrów w czasie współczesnym. Jak w przypadku niektórych skrzynek pomija się zapoznaniez historycznością lokalizacji skrzynki, tutaj trzeba się troszkę nad tym pochylić, a poza tym widzimy ciekawy obraz jak miasto się zmieniało. Mnie ten typ skrzynki przypadł do gustu i na pewno będe próbować je rozpracować w innych, mniej znanych mi miastach. Przykładowe foty z Gdyni (nie klikać jak kogoś interesuje zabawa z tą skrzynką).

W niedzielę wybraliśmy się w dalszą podróż. Celem było morze, więc pojechaliśmy do Krynicy Morskiej. Po drodze zatrzymaliśmy się w Mazęcinie, przy ruinach śluzy z 1884 r. O działaniu tej budowli hydrotechnicznej znalazłam bardzo ciekawy wątek na forum.dawnygdańsk.pl.

Kolejny postój mieliśmy w Sztutowie. Tu również była skrzynka, ale zanim ją wygrzebałam spod korzenia „zwiedziliśmy” obóz pracy Stutthof. Nigdy nie byłam przesadnie wrażliwa, ale czytając informacje na tablicach, oglądając „eksponaty”, na przemian przechodziły mnie nieprzyjemne ciarki i robiło mi się niedobrze…

Jeszcze jedna skrzynka w miejscu filii Stuthoff w Przebrnie i dotarliśmy do Krynicy. Samochód zostawiliśmy pod latarnią, przeszliśmy się do i ulicą Teleexpressu (kolejna skrzynka), na której zachowało się kilka pięknych, starych (niemieckich, czy też bardziej pruskich) willi. Z powrotem - plażą. Woda czyściutka, skrzący się w promieniach słońca piasek. Cud miód. Ale tylko poza sezonem. W okresie letnim raczej tam nie zawitam ;)

W drodze powrotnej chcieliśmy jeszcze podejść do obrotowego mostu kolejowego, ale robiło się już ciemno. Podjechaliśmy więc tylko do przepompowni wody (kolejny wirtualny kesz) i ruszyliśmy w drogę powrotną. Po takich strasznych dziurach, że szkoda słów ;)

Marzęcino

Marzęcino

Krynica Morska, ul. Teleexpressu

Krynica Morska, plaża

Więcej fotek :)

W niedzielę miał być spacer po lesie. Pogoda cudna, słoneczna, złotojesienna. Spacer był, ale po parku. A dodatkową atrakcją było grzebanie w dziuplach i pod korzeniami.

O geocachingu wiedziałam wcześniej, nawet zarejestrowana na opengeocaching.pl byłam już w 2009 r. Ale brak skrzynek w najbliższej okolicy, brak elektronicznego urządzenia geolokalizayjnego oraz umiejętności nawigacyjnych ;) zniechęciły mnie do zabawy. Ale prze dwa lata wzrosła liczba skrzynek, jak i dostępność do urządzeń geolokalizacyjnych. W ten oto sposób tydzień temu zostałam, przy czynnym udziale M., aktywną poszukiwaczką keszy. Z 10 jakie sobie obraliśmy sobie za cel, tylko jednej nie znaleźliśmy, do jednej nie dotarliśmy ze względu na brak czasu, a jedna była w takim miejscu, że wyciągnięcie jej wzbudziło by spore zainteresowanie ludzi i służb miejskich (wspinanie się po elementach małej architektury w najbardziej zaludnionym miejscu w mieście w niedzielne popołudnie raczej odpada). Również we wtorek, jak pojechaliśmy do Piotrowic, to wyciągnęłam kuzynów na spacer na Zadole i znaleźliśmy 2 z planowanych 3 :)

W niedzielny wieczór poszłam z Olą do Muzycznej na Pszczyńskiego Diablaka. Ja już od sierpnia przy każdej okazji podpijam, Ola piła pierwszy raz i bardzo jej zasmakowało. Niespodziewanie jeszcze trafiłyśmy na Beatkę :)

Jakby Oli było by mi mało – w poniedziałek kilka minut po ósmej rano byłam w Starostwie. Posiedziałam z dziewczynami na podawczym, wspominając sobie dawne czasy. Tęsknię za tamtejszą atmosferą, ehhh.

Wieczorem natomiast wybraliśmy się z M. do Ewe i Przemka. Przemek zrobił kurczaczki, Ewelina sałatki, lał się alkohol ;) Czemuż ten Śląsk leży tak daleko od Gdańska…

We wtorek, oprócz wspomnianego wypadu do Piotrowic głównie się obijaliśmy. Ogólnie wyjazd potraktowaliśmy rekreacyjnie. A obijanie się polegało na rozwiązywaniu krzyżówek logicznych i panoramicznych.

We wtorkowy wieczór zaczęliśmy bacznie śledzić niusy dot. Okęcia. Plan zakładał powrót drogą powietrzną z przesiadką w stolicy. O 23 podjeliśmy decyzję, że wracamy ekspresem o 5.15 (o 16 w Gda, samolot też miał być na miejscu o 16, ale wylot przed 12, i ta wygoda…) O dziwo, pociąg nie miał opóźnienia ;) Teraz tylko od LOTu odzyskać pieniądze.

Po weekendzie tylko dwa dni pracy i kolejny weekend, ale o tym w następnym odcinku…

]]> http://myself.rogatek.pl/index.php/2011/827/feed/ 0 http://myself.rogatek.pl/index.php/2011/823/ http://myself.rogatek.pl/index.php/2011/823/#comments Mon, 05 Sep 2011 18:20:51 +0000 rogatek http://myself.rogatek.pl/?p=4070 Miałam zamiar się rozpisać o urlopie, ale czasu ciągle brak. Więc chyba muszę się zadowolić skrótem wydarzeń.

Pierwszy dzień minął w samochodzie. Z Gdańska do Kudowy Zdroju trochę się jedzie. Widoki za szybami samochodu zmieniały się z mniej na bardziej malownicze. Chyba jest to mój ulubiony środek transportu (no zależy jeszcze, jak starym i niewygodnym gratem się jedzie). Ale zawsze (w dozwolonych miejscach oczywiście) można się zatrzymać, zobaczyć coś ciekawego, czy choćby nogi rozprostować. Korki? wiadomo, że jak się na korku na autostradzie utknie, to troche kiepsko, dlatego omijam płatne drogi, i zawsze można odbić na jakąś wieś, żeby nie stać w miejscu.

Następnego dnia pobudka wcześnie rano – i pojechaliśmy ustawić się do kolejki do wjazdu na parking przy Błędnych Skałach. Kolejkę, bo ruch wahadłowy, wypuszczają ograniczoną ilość samochodów o każdej pełnej (spuszczają o wpół do). Z parkingu już spacerkiem do „atrakcji dnia”. Spacer pomiędzy skałami, miejscami trzba było się dość wciągnąć, żeby przejść ;) I w sumie w tych miejscach tłok się robił (no bo najlepsze miejsce na zdjęcia), i czasem się stało kilka minut czekając na możliwość przejścia.
Ogólnie obieraliśmy system – wcześnie rano te najbardziej oblegane miejsca, popołudniami te mniej.
Tak więc, z Błędnych Skał zjechaliśmy i zmieniliśmy parking przy „Szosie stu zakrętów” i udaliśmy się do Skał Białych. Widokowo ciekawsza trasa – szlak prowadzi w dół urwiska. Jest skała, skała się kończy, kilkanaście metrów w dół. Widok na pola, Szczeliniec i inne wioski. I w ogóle myślałam, że to ja mam lęk wysokości i przestrzenny, ale jednak to nie ja.
W drodze powrotnej zahaczyliśmy o Lewin Kłodzki. Na rynku jest kamienica z 1773 r. Przepadłam. Zakochana w niej jestem po uszy.

Trzeciego dnia udaliśmy się na północ od Kudowy, do naszych „południowych sąsiadów”. Najpierw spacer po Adrspackim Skalnym Mieście, z przepłynięciem tratwą po jeziorze, które słynie z tego, żenigdy zimą nie zamarza (pewnie ma to jakiś związek z tym, że co roku na jesieni spuszczają z niego wodę), a następnie Teplickie Skalne Miasto ze swoim zamkiem „Strzmiączkiem”, a raczej wzgórzem zamkowym, tzn. skałą zamkową, na która prowadzi ok 350 stopni (bardziej drabinę przypominających nachyleniem niż schody). Tego dnia widzieliśmy słonie, żółwie, żaby, sowy i inne pandy. Dobre miejsce dla dzieciaków – trasy na tyle dostosowane, że kilkulatki sobie poradzą, a uformowane przez wiatr, deszcz i czas skały pobudzają wyobraźnie. Wracaliśmy przez Nachod, gdzie zatrzyamliśmy się na chwilę. Weszliśmy na górę zamkową, i zaskoczyła nas zawartość suchej fosy. Dwa miśki. Chyba jednak wolę mokre fosy…

Kolejny dzień minął w tematyce wojskowej. Na pierwszy ogień Twierdza w Kłodzku wraz z jej chodnikami minerskimi (ten 90cm wysokości zaliczony). Potem – Srebrna Góra.

Piąty dzień – powrót w skały. A konkretnie Szczeliniec Wielki. Tradycyjnie pobudka rano, więc pomiędzy skałami swobodnie. Potem w schornisku szarlotka w szklance i sernik om nom nom nom. Gdy schodziliśmy w dół, przecierałam oczy ze zdzwienia widząc tę masę ludzi wchodzących pod górę. Szczerze im współczuję, że nie ruszyli się z łóżek wcześniej… Po „szczytach”, zeszliśmy pod ziemię – zwiedziliśmy kopalnię antracytu w Nowej Rudzie. Atrakcją wyjazd kolejką na powierzchnię. Potem spacer po mieście, a gdy wracaliśmy, rodzice wysadzili nas wcześniej, i poszliśmy na spacer, piwo, kolację i przez pola (czyli an skróty, bo kto będzie szedł znaną trasą, jak można pozwiedzać :P) na kwaterę.

Szósty dzień spędziliśmy w okolicach Wałbrzycha. Najpierw Kompleks „Riese”, w części udostępnionej turystycznie, czyli „Włodarz”, „Rzeczka” i „Osówka”. Ogrom pracy, ilość więźniów, które pracowały przy kopaniu tuneli, rozmach inwestycji. A do tego wiele niewyjaśnionych tajemnic. Wiadomo kto, kiedy i jak kopał. Ale nie wiemy po co, i czy wszystko co odkryte, to rzeczywiście jest wszystko?
Na koniec pojechaliśmy do Książa, na zamek. Pszczyna dużo lepiej się prezentuje. Wszystko dlatego, że okoliczności wojenne i powojenne były bardziej sprzyjające w Pszczynie, gdzie zachowało się 70% orginalnego wyposażenia.

Ostatniego dnia wybraliśmy się znowu na Czechy, tym razem do Kuksu. Gdzie znajduje się stary klasztor ze szpitalem uzdrowiskowym. A w nim czeskie muzeum farmacji. Obok minimuzeum „wszystkiego” z weltą średnioformatową włącznie (*ślini się strasznie*).

W dniu powrotu „zaliczyliśmy” jeszcze dwie atrakcje: kopalnię złota i arszeniku w Złotym Stoku (z korytarzem śmierci, z którego wychodzi się nogami do przodu) oraz zamek w Mosznej.

Z Kudowy pojechaliśmy do Pszczyny, gdzie w sobotę wieczorem załapaliśmy się na koncert Dżemu. Niedziela pobudka rano, i do Zamku. A w poniedziałek rano do Oli, a popołudniu na pociąg i 12 godzin w pociągu i o 5 rano w domu. Nie muszę mówić, że dzień był rozbity, i dobrze że dalej urlopowy, bo w pracy to siebie bym nie widziała ;)

Dwa tygodnie od urlopu minęły, a ja bym znowu gdzieś pojechała ;)

Focisze

W sobotę zostaliśmy zaproszeni do Balesiów na obiad. Kurczak duszony z ryżem, prażoną cebulą, czosnkiem, świeżą miętą i kolendrą. Do popicia oczywiście jogurt. Jogurt pragnienia nie ugasił, więc udaliśmy się do Starej Brovarni. Trochę czasu od obiadu minęło, więc na kebaba jagnięco-cielęcego. Najedzona byłam po połówce małego, a chłopaki po dużym wciągnęli. I lemoniada. Oczywiście nie mogło zabraknąć deseru. „Lody przecież się rozpuszczą i znajdą sobie przecież gdzieś miejsce pomiędzy.” Dobrze, że lokale były w pewnej odległości od siebie, więc jedzenie przeplatane spacerami było.

Pół tygodnia minęło szybko, i znowu wolne. W międzyczasie robot się sam naprawił (szkoda że po 2 miesiącach…), a wczoraj korzystając z dnia wolnego przespacerowaliśmy się starym nasypem kolejowym, a jak już dochodził do funkcjonującej infrastruktury PKP – zeszliśmy z niego i poszliśmy na plażę. Ponad 10km się uzbierało. Pośladki bolą ;) Ale trzeba trenować przed urlopem w sierpniu. O pływaniu nie wspominając, które mam nadzieję nie zacznie się później niż w ciągu 2 tygodni :) A zaraz do pracy. Niektórzy nie mają długiego weekendu ;)

Zebraliśmy się rano (czyli wyjechaliśmy o 10 ;)) i pierwszym punktem podróży był Szymbark, ze swoim domkiem do góry nogami, najdłuższą deską, domem sybiraka, trapera, chlebem ze smalcem i browarem restauracyjnym (piwo poziomkowe, mniam).

Następnym punktem programu była Kościerzyna. Zjedliśmy pizzę na rynku, przespacerowaliśmy się trochę po „starówce” i pojechaliśmy do głównego celu naszej podróży – czyli do Wdzydz.  Tam zaczęliśmy od Kaszubskiego Parku Etnograficznego. Skansen, położony na 22ha, z ponad 50 obiektami, wyposażeniem, od chałup po dworki szlacheckie, kolekcje zdjęć z przełomu XIX i XX w. z „życia na wsi” – zdjęcia cudne.

Po prawie 2h spacerze wśród kilkusetletnich chałup i stodół pojechaliśmy do stanicy PTTK żeby odpocząć i poczekać na szkolenie z przepisów regatowych (z powodu którego w ogóle się wybraliśmy do Wdzydz wczoraj). Wdrapaliśmy się na wieżę edukacyjno-widokową, z której to rozciągał się widok na okoliczne jeziora – Jelenie, Radolne, Wdzydze, Gołuń i Słupinko. Po zejściu na dół regeneracja sił przy sałatce i jeszcze na godzinkę na rower wodny.

Z wykładu o przepisach – coś tam zrozumiałam, ale muszę po prostu wziąć i to poczytać, żeby ogarnąć w zupełności, a większość i tak „w praniu wyjdzie” ;)

A tak poza tym, to za niedługo zmieniam mieszkanie i dwójkę współlokatorów na takiego jednego ;) Z czego ogromnie się cieszę. Mieszkania na oczy jeszcze nie widziałam, a najchętniej bym się już za jakieś malowanie zabrała (nie mówiąc już o pakowaniu się :D)

Poniedziałek – kręgle z Piotrasami, we wtorek – odsypianie kręgli ;) Raz wygrałam – poczekałam, aż reszta się zmęczyła :D

W środę zakupy, wróciłam po 19, zjadłam i poszłam spać.

W czwartek najpierw bieganie po Wielkim Kacku (wieś tańczy i śpiewa w 250 tysięcznym mieście). A po pracy do kina. Na „Czarny czwartek”. Nie będę się rozpisywać nad sztuką filmowania. Bo się na tym nie znam. Co do akcji, to większości i tak wie jak to się kończy. Ale nie mniej – warto obejrzeć. Choćby, żeby się przekonać, że Polacy potrafią dobry film nakręcić. Przed kinem zdążyliśmy wejść do empiku. Przy wejściu była reklama książki „Triumf owiec” Leonnie Swann – ciąg dalszy uwielbianej przeze mnie „Sprawiedliwości owiec”, pokazałam tylko M. palcem i „znajdź mi to”. Więc znów, zamiast czytać o historii Europy, a tym bardziej o budowie jachtu mieczowego, czytam kryminał z punktu widzenia stada owiec.

W piątek szkolenie w pracy – z Kpa. Fascynujące normalnie… Ale jakoś przebrnęłam, tym bardziej, że wieczorem znowu kręgle, tym razem z N. i  Mazzem. Po kręglach wyżerka w Sphinxie. I zniesmaczona mina kelnera, jak się domagaliśmy naszych sosów. I to w sumie była moja impreza urodzinowa, reszta weekendu raczej na spokojnie, ale nie obyło się bez niespodzianek.

Sobota zdecydowanie leniwa. No prawie. Za wyjątkiem wysprzątania mieszkania, zrobienia 3 porcji prania, upieczenia ciasta, zrobienia cheesecake’a…

W niedzielę o 8.15 jedliśmy już śniadanie. Nie było jakiś wielkich planów, ale jakoś tak spać już nie mogliśmy ;) Wybraliśmy się do kina 5d. Oprócz oglądania animacji 3d doszło trzepanie fotelami, woda, dym, bańki mydlane, wiatr z różnych stron.  Niekoniecznie coś na co można chodzić regularnie, ale chociaż zobaczyć co i jak, śmiechu dużo :) Potem mieliśmy wrócić do mnie, ale M. dostał esa od Balesia, czy jedziemy z nimi gdzieś na wycieczkę. Esa przeczytał po 30-40min od momentu, kiedy został wysłany, nu ale przedzwonił, i okazało się, że jeszcze z Gdańska nie wyjechali „a Wy gdzie jesteście?” „No u Was pod domem” :D (bo przystanek jest po drugiej stronie ulicy). W ten oto sposób, w ten zimny, wietrzny dzień, wylądowaliśmy w Gniewie. Dawno w takiej zapadłej dziurze nie byłam… Nu i zamek nieczynny, bo sezon od 1 maja… W poszukiwaniu kawy wylądowaliśmy w Pelplinie. Się znalazła, ale jakaś cudna nie była, dużego wyboru zresztą nie mieliśmy. Przed następną wycieczką trzeba zrobić rozeznanie. Gdzie dają kawę, ew. gdzie jest jakiś lokalny browar ;) A i sprawdzić co i kiedy pootwierane, i kiedy są msze w katedrach, żeby znowu nie czekać w aucie pod kościołem, jedząc czipsy, aż się msza skończy, żeby zwiedzać można było.

Piątek minął w Kartuzach. N. odebrała mnie z Gdańska i zabrała do siebie. Pokazała całe miasto, mniejsze i wydaje się sympatyczniejsze niż moje. Może dlatego, że inne. Ale też położone nad czterema jeziorami, otoczone z każdej strony lasem. I huśtawki nad jeziorem, w promieniach letniego słońca. Gdyby nie fakt, że musiałyśmy wracać na obiad, to bym mogła tam siedzieć do wieczora. Po obiedzie kolejny spacer. Coś jest w spacerze torami. Tory zawsze dokądś doprowadzą ;) i potem las, i znowu jeziora.
A wieczorem N. mnie zabrała na koncert Czesław Śpiewa. Od roku prawie polowałam, na ich koncert. A tu, jak znalazł. I utwierdziłam się w fakcie, że muzyka na żywo, jest 100x lepsza od najlepszych studyjnych kawałków. I poskakać można. I podrzeć mordę można :)

Sobota – małe tour de Kaszuby. I N. jestz Ciebie dobry kierowca, tylko praktyki potrzebujesz :* sama to przerabiałam :D Byłyśmy w Szymbarku, widziałam najdłuższą deskę, byłam w domu „do góry fundamentem”, w drewnianym bunkrze, zagrodzie Kaszubskich osadników z Kanady oraz dokształciłam się nt. Sybiraków. A największą atrakcją była kotka z 5-6 kociątami (w końcu się nie doliczyłam). Potem do Chmielna, dwa kociaki się na piasku wygrzały, zahaczając o „zamek” w Łapalicach wróciłyśmy na obiad. A po obiedzie – koc i na pod drzewo. I spanie na świeżym powietrzu. I pieczenie ciasta drożdżowego, owocowo-miętowego z kruszonką. I wszystkim, którzy się załapali na kawałek, smakowało. I małosolne pasują do whisky. I do ciasta :F i nie, w ciąży nie jestem, tylko uwielbiam małosolne :D

Niedziela cała z Mamutem. Przed 8 odebrała mnie z Gdańska. Spacer dość szybki, nawet jak na mnie ;) Najpierw starówka i forty, rano, jeszcze bez tłumów, spokojnie, ale już było gorąco. Potem tramwajem do Brzeźna i plażą do Sopotu. Bursztyn dostałam, taki maciupeńki, ale znaleziony na brzegu morze. Uwielbiam iść po kostki/kolana w wodzie :) z centrum Sopotu, zostałam zabrana do mojej niespodzianki. Niespodzianką okazały się gokarty. Niby tylko 8min, ale wrażenia świetne. Szczególnie jadąc w krótkiej spódnicy i na boso :D (bo w japonkach nie można). Wiedział, że mi się spodoba :) na ogół ciężko mnie zaskoczyć, ale M. udało się to perfekcyjnie. Muszę obadać tor w Sosnowsi :)
Dalej poszliśmy z powrotem do centrum, zjeść coś, a potem do Gdańska Oliwy. Aczkolwiek przystanek przed wsiedliśmy w tramwaj i podjechaliśmy ten kawałek ;) W Gdańsku zaczęło padać. Na początku nikt się tym nie przejmował, ale w końcu zaczęło tak żabami rzucać, że na powierzchni kałuż robiły się wielki bańki.
Z Oliwy do centrum Gdańska tramwajem. I do Degustatorni. M. się śmiał ze mnie, bo Ukraińskie piwo pszeniczne mi smakowało lekko sfermentowaną czerwoną porzeczką. Ale dobre było :D Potem mnie ładnie odprowadził autobus, z małym przystankiem przy Wielkim Młynie. I M. nie poszedł na mecz Lechii, podobno drugi raz w życiu z własnego wyboru :)

W poniedziałek trochę dłużej pospałam, bo do 9. Potem szybko zebrałyśmy się do Gdynii. Co prawda szybko to zebrałyśmy się na autobus, bo dojazd do Gdańska a potem do Gdynii zajął nam ponad 3h :| Potem na chińszczyznę z plastikowych talerzy, ale dobłą. Potem obowiązkowo gofry na Skwerze. O 16 nastąpiła zmiana towarzystwa, N. odprowadziłam na SKM-kę,a odebrałam M. Wróciliśmy na wybrzeże, tylko zamiast na skwer, poszliśmy na falochron, przy wyjściu z portu. Już wiem co to fok i grot, i prawy i lewy hals :D i coś powinnam więcej, ale nie pamiętam :P Na koniec dopilnował, żebym dotarła na czas do pociągu i podjechał ze mną do Gdańska.

Potem już tylko 12h i byłam z powrotem na Śląsku. I szczerze, dziwnie mi tu.

Ale nie długo tam wrócę. Prędzej czy później, na dłużej w końcu :)